لوله های بدون درز یا (seam less pipe) لوله هایی هستند که در ساخت آنها هیچ گونه درز یا جوشی وجود ندارد، بنابراین از مقاومت بسیار بالایی نسبت به نوع درزدار برخوردارند. این لوله ها در کارخانه به روش اِکستِرود تولید میشوند، یعنی به صورت قالبی مستقیما از شمش فولادی به شکل لوله بدون درز تبدیل میشوند. از این لوله ها در مواردی که درجه حرارت و فشار سیال عبوری بالا باشد، استفاده میشود. در ایران لوله های بدون درز تا سایز 24 اینچ تولید میشود ولی لوله های وارداتی بدون درز تا سایز 42 اینچ نیز وجود دارد.
لوله مانیسمان:
مانیسمان نام یک برند از لوله های بدون درز است که اولین بار لوله های بدون درز با این برند وارد بازار شدند و از آن پس به این نام شهرت پیدا کردند. مانیسمان در واقع نام برادران آلمانی بود که در سال 1880 برای اولین بار روشی برای تولید لوله های بدون درز معرفی کردند. امروزه لوله مانیسمان کاربرد وسیعی در صنعت نفت، گاز و پتروشیمی دارند.
لوله گوشت دار:
نوع دیگری از لوله های بدون درز معروف به لوله گوشت دار صنعتی است. جنس این لوله ها از فولاد با ضخامت بالا است و برای لوله کشی مواد نفتی، سیالات و گازها با حرارت و فشار زیاد و جابجایی آنها در مسافت های مختلف به کار میرود. بخاطر جنس محکم آلیاژ و ضخامت بالای آن در شرایط سخت محیطی، مقاومت بالایی دارند.
لباس کار به عنوان یکی از وسایل حفاظت فردی می باشد و کارکنان و کارگران هر سازمان و کارخانه ای باید با لباسکار مناسب آن محل کار حاضر شوند. لباسکار به عنوان یک پوشش سراسری بدن ( اعم از تنه و دست و پا ) را در مقابل شرایط مختلف محیطی محافظت می کند. ساده ترین ظاهر لباس کار در دو فرم ظاهری کاپشن و شلوار (دو تکه) و لباس کار یکسره( یک تکه یا سرهمی یا به اسم بویلرسوت هم شناخته می شود) و از جنس متنوع اعم از پلی استر پنبه، ویسکوز، کتان، فلامنت یا ترکیبی از آنها استفاده می شود.
مشخص است که هر چه الیاف به کار رفته در پارچه طبیعی تر باشد، تبادل حرارتی بهتر و آسان تری صورت می گیرد .
لباس کار های مخصوص که متناسب با شرایط خاص هستند از جمله لباس کار عایق سرما و رطوبت، نسوز و ضد حرارت و لباس های ضد مواد شیمایی و رادیو اکتیو باید از پارچه های مخصوص در آنها استفاده شود.
کاربرد لباس کار
لباسکار به عنوان یک پوشش سراسری بدن ( اعم از تنه و دست و پا ) را در مقابل شرایط مختلف محیطی محافظت می کند.
لباس کار به طور اصولی و طبق ملزومات سیستم HSE به دو صورت وجود دارد :
نوع اول به صورت پیراهن/کاپشن و شلوار (دو تکه)
نوع دوم به صورت یکسره (یک تکه یا سرهمی) که با نام های دیگری چون بیلرسوت، کاورال نیز شناخته می شود.
نوع سوم به صورت دوبندی ( بدون آستین ) می باشد .
لباس کار به عنوان یکی از وسایل حفاظت فردی می باشد و کارکنان و کارگران هر سازمان و کارخانه ای باید با لباسکار مناسب آن محل کار حاضر شوند. لباسکار به عنوان یک پوشش سراسری بدن ( اعم از تنه و دست و پا ) را در مقابل شرایط مختلف محیطی محافظت می کند. ساده ترین ظاهر لباس کار در دو فرم ظاهری کاپشن و شلوار (دو تکه) و لباس کار یکسره( یک تکه یا سرهمی یا به اسم بویلرسوت هم شناخته می شود) و از جنس متنوع اعم از پلی استر پنبه، ویسکوز، کتان، فلامنت یا ترکیبی از آنها استفاده می شود.
مشخص است که هر چه الیاف به کار رفته در پارچه طبیعی تر باشد، تبادل حرارتی بهتر و آسان تری صورت می گیرد .
لباس کار های مخصوص که متناسب با شرایط خاص هستند از جمله لباس کار عایق سرما و رطوبت، نسوز و ضد حرارت و لباس های ضد مواد شیمایی و رادیو اکتیو باید از پارچه های مخصوص در آنها استفاده شود.
کاربرد لباس کار
لباسکار به عنوان یک پوشش سراسری بدن ( اعم از تنه و دست و پا ) را در مقابل شرایط مختلف محیطی محافظت می کند.
لباس کار به طور اصولی و طبق ملزومات سیستم HSE به دو صورت وجود دارد :
نوع اول به صورت پیراهن/کاپشن و شلوار (دو تکه)
نوع دوم به صورت یکسره (یک تکه یا سرهمی) که با نام های دیگری چون بیلرسوت، کاورال نیز شناخته می شود.
نوع سوم به صورت دوبندی ( بدون آستین ) می باشد .